Erick Morillo na konferencji prasowej przed Stadium of Sound na pytanie Roberta Leszczyńskiego czy klubowi artyści nie są rozczarowani biegiem historii – tym, że pomimo tylu szczęśliwych lat muzyka elektroniczna nie przedostała się do masowej świadomości, do radia i telewizji jak hip-hop odpowiedział, że owszem. Stwierdził, że różnica polega na tym, że hip-hopowcy pomimo pewnych waśni trzymają się razem, ciągle wspierają się nawzajem, mnożą się tzw. featuringi: każdy nagrywa z każdym, razem występują, wspólnie działają dla dobra wspólnej sprawy. „W naszym środowisku panują absurdalne podziały, housowcy nie cierpią trancowców, minimalowcy nie cierpią wszystkich dookoła, nie działamy razem, nie pomagamy sobie nawzajem, żeby pchnąć to wszystko do przodu” – powiedział. I dorzucił: „Trudno jest namówić inną gwiazdę na wspólnego seta back to back, wspólne nagranie albo kompilację. Każdy bierze swój kawałek tortu i chowa się z nim do kąta”. 

Albo w najlepszym przypadku ludzkimi maszynami. Od prawie 40 lat przekonują nas o tym muzyczni geniusze, ojcowie elektroniki – formacja Kraftwerk. Kiedy oni zaczynali grać, mnie i reszty szacownej redakcji LAIFa nie było jeszcze w planach. Kiedy ukazywał się ich album „The Man-Machine”, na którym znalazł się osławiony „The Model”, nasz grafik stawiał babki z piasku (z domieszką węgla, bo chłopak ze Śląska pochodzi), wicenacz witał się z tym światem, a ja prawdopodobnie istniałem jeszcze w wyobraźni moich rodzicieli. Dlaczego to piszę? Nie, nie – to nie quiz pt. „zgadnij, ile wiosen liczą sobie razem LAIFowcy?”. Panie i Panowie, tu idzie o legendę, o grupę, która zmieniła oblicze muzyki współczesnej, o fenomen, który pozwolił zdefiniować na nowo pewną wrażliwość dźwiękową, który pokazał, że syntetyczne, kliniczne wręcz, „nieludzkie” brzmienia elektroniczne mają w sobie ogromne pokłady energii i emocji. Nieco upraszczając – bez nich nie byłoby LAIFa. Dlatego okładka należy się bezdyskusyjnie. Wprawdzie policzki nam się rumienią ze wstydu, że dopiero teraz, ale okazja jest wyśmienita. Kraftwerk przyjeżdża na trzy występy do Krakowa – sceneria nieczynnej huty plus specjalnie na potrzeby koncertu zbudowana widownia są gwarancją nieziemskich doznań. Tam po prostu trzeba być.

Pierwsze melanże za nami. Letnią trasę po plenerowych eventach zaczęliśmy od Festiwalu Nowa Muzyka w Cieszynie. Było kameralnie, ale koncerty przedniej jakości. Potem oczywiście Open’er – o obu imprezach można by wiele napisać, dlatego odsyłam do relacji w magazynie. Ale to dopiero początek atrakcji. Za chwilę uderzamy na Audioriver do Płocka, potem Creamfields we Wrocławiu, a i daleki Szczecin nęci niesłychanie. Dziewicza impreza pod szyldem Boogie Brain kusi konkretnym line-upem. Może jeszcze zawitamy do grodu Kraka na Coke Live Music Festival, a nasz imprezowy tour skończymy w... październiku. W stolicy Free Form Festival, a w Krakowie Unsound, który w tym roku zapowiada się setnie (o obu imprezach będziemy szerzej pisać w kolejnych numerach). 

Podobno wielkie formaty są już niemodne i podczas obcowania powodują irytację. Od tej chwili DJmaga zmieścicie w wewnętrznej kieszeni kurtki... No, może trochę przesadziłem. Gdy pierwszy raz spotkaliśmy się z opiniami, że magazyn jest za duży i „niełatwo” się go czyta, trochę się zdziwiliśmy. Takich uwag jednak przybywało, dostaliśmy też potwierdzenie od specjalistów z firmy, która przeprowadziła badania na ten temat. „Co za wielkie, to niezdrowo” – podobno tylko Amerykanie mają inne zdanie na ten temat i dlatego muszą mieć wielkie auta, wielkie budynki i wielkie hamburgery. DJ Magazine Polska od tej chwili prezentować się w subtelniejszych wymiarach, mamy nadzieję, że szybko się oswoicie. Nieco mniej jest też stron, ale w tym przypadku zrobiliśmy wszystko, byście nawet tego nie zauważyli. Aha, prawie bym zapomniał - w związku ze zmianami zmieniliśmy też cenę. 

Taniec to zdrowie! Mamy to w genach - wiedzieliście, że już kilkumiesięczne dzieci tańczą? 
Z wielką radochą na twarzy wyginają się do rytmicznych dźwięków. Czy to wydobywają się z ich zabawek czy z telewizora. Ruszają głową, całym ciałem, cieszą się jak… dzieci. My również często cieszymy się jak dzieci, gdy tańczymy. Można powiedzieć wręcz, że zachowujemy się jak dzieci – wielu Waszych znajomych – czy to z pracy, szkoły czy podwórka, ciotek albo wujków, zdziwiłoby się troszeczkę, gdyby udało im się zobaczyć Was w akcji, gdy właśnie grają Wasz ulubiony numer… 

Nikt nie ma tak dobrze jak my! Ile międzynarodowych sław popu, rocka, jazzu, reggae czy muzyki poważnej wystąpi w Polsce w ciągu trzech letnich miesięcy? Kilku? Kilkunastu? Nawet, jeśli zebrałoby się kilkudziesięciu, to i tak niewielki procent ilości dj-ów, którzy zostali zaproszeni na tegoroczne polskie open airy. Na stronach 40-41 znajdziecie mapkę z trzynastoma polecanymi przez nas krajowymi festiwalami. W ramkach postanowiliśmy uwzględnić tylko częściowe line-upy, a ściślej ograniczyliśmy się do maksymalnie siedmiu zagranicznych nazwisk. Ciekawe, czy zgadlibyście ilu konkretnie mniej lub bardziej popularnych międzynarodowych wykonawców zagra łącznie na tych trzynastu festiwalach. Odpowiedz brzmi: 219 sztuk!

Na muzycznym rynku również świat budzi się z zimowego snu. Okres ogórkowy za nami. Nie wszyscy może zdają sobie z tego sprawę, ale płyty nie pojawiają się w sklepach dlatego, że właśnie zostały ukończone. Są wydawane wtedy, gdy jest większe prawdopodobieństwo, że ziarno trafi na podatną glebę, czyli kiedy z różnych powodów społeczeństwo częściej robi zakupy. Przede wszystkim w grudniu przed świętami, na wiosnę i po lecie. Już w zeszłym numerze można było odczuć, że nadeszła wiosna. W dziale z recenzjami nie ma miejsca na opisy singli czy EPek – tyle ukazuje się interesujących albumów i kompilacji. Przygotowując majowy numer natknęliśmy się na co najmniej kilkanaście płyt, które nas zachwyciły. Każda na swój sposób. Kompilacje Johna Digweeda i Balance 013, autorskie albumy Booka Shade, Moshica, Marca Romboya, Ellen Alien, Loco Dice’a, Johna Dahlbacka – mimo różnych muzycznych preferencji wewnątrz redakcji wszyscy zgodziliśmy się co do tego, że wymienionym wykonawcom udało się nagrać znakomitą muzykę. No, może w przypadku Ellen Alien nie byliśmy tak jednogłośni, ale w końcu jej mroczne eksperymenty nie każdego muszą powalić. Odsyłam do działu z recenzjami, gdzie o każdej z tych płyt dowiecie się więcej i mam nadzieję, że dacie się namówić. Naprawdę warto zaopatrzyć się w oryginalne wydania – te dźwięki zasłużyły na to, żeby słuchać ich na dobrym sprzęcie i niekoniecznie z mp3… 

Pytają mnie dziennikarze z innych miesięczników i tygodników „o co chodzi w muzyce tanecznej”, ale często nie są gotowi do usłyszenia odpowiedzi. Nawet nie chcą, bo przecież wiedzą lepiej, mają już gotowy pogląd na to. Wychowali się w kulturze, w której to, co grają na dyskotekach, to coco jambo, lepsze lub gorsze, ale jednak. W międzyczasie zupełnie poważnie traktują nową płytę którejś z piosenkarek śpiewających dwie te same zwrotki i trzy te same refreny, znanej z radia i telewizji. Albo zespołów muzycznych podrzucających w ogromnych zrywach mocy twórczej raz na kilka lat 10 nowych kombinacji 2 zwrotek i 3 refrenów (przed trzecim refrenem wskazana solówka albo jakaś mała ekstrawagancja). 

Ciekawe, czy numer poświecony kobietom bardziej zainteresuje mężczyzn, czy kobiety? Żeby nie było wątpliwości już na starcie wyjaśniam, że nie całe 100 stron jest o przedstawicielkach płci pięknej. Rozmowy z kobietami i materiały na ich temat zajmują 20 stron czwartego, marcowego numeru polskiego DJmaga. Reszta jest „w normie” czyli raczej panowie. Przy okazji, jeśli będziecie pokazywać to komuś z zagranicy, wytłumaczcie proszę za nas, dlaczego marcowy numer „musiał” być w Polsce o kobietach i dla kobiet. Podobno tylko u nas kobiety przepuszczane są w drzwiach.

Witamy w trzecim polskim DJmagu. Nasz temat miesiaca to historia i oblicza muzyki techno. Temu gatunkowi poswiecamy aż 18 stron, najpierw polecamy wywiad z doskonale w Polsce znanym Chrisem Liebingiem, po tym wstepie zapraszamy w podróż do przeszłosci. O poczatkach techno opowiada miedzy innymi jeden ze sprawców całego zamieszania Derrick May, jest pare słów o jego znajomych z Detroit, potem „Złota Era Techno” według Piotra Wawrowskiego, na koniec rzut oka na dzisiejsza scene plus ogólne refleksje w wykonaniu członków naszej redakcji: Adama Słowinskiego, Jakuba Rene Kosika i Piotra Rukata.